A Seisdedos #AltriNon

@maseisdedos.bsky.social

885 Followers 378 Following

🩻: paxareira 🦉🦚🦇🐞, paseanta 🐕 e tradutora 📚 Aquí non vai haber aguacates. 🍉 #AltriNon

Tres exemplares de Effi Briest, de Theodore Fontane, con tradución humana miña.
Capa de As Jermaine, edición orixinal en galego, publicada por Editorial Galaxia en 2024. Nela aparecen catro das irmás Jermaine. A quinta non quixo saír na foto.
Marco de lousa e folla de loureiro sobre papel, coas inscricións relativas ao premio, cuberta por un vidro. A peza está situada sobre unha pedra de granito sen labrar que sobrou cando houbo que refacer un dos catro valados do terreo. Por detrás, a sobreira que plantei hai máis de tres décadas para que perdurase o nome do eido e, máis ao fondo, unha abeleira que este ano, non era sen tempo, ha de dar. O día está gris, pero é como cando loce o sol e non queima.
Gala de entrega dos premios Follas Novas 2026, onde aparezo eu coas miñas mellores galas co galardón (ollo á poética aliteración, que non reflicte a realidade) á obra traducida por _A máis recóndita memoria dos homes_, de Mohamed Mbougar Sarr, un pedazo de libro.
Cartel de presentación o xoves 7 de maio, ás 19.00h, da Editorial Caldeirón por Paco Tano e cun recital poético de Marta Dacosta, Fran Fernández Davila, Antonio García Teijeiro e Xavier Queipo. en RíoLagares (rúa da Falperra, 16, Vigo), nunha serie dirixida a dar a coñecer algunhas editoriais de menor tamaño.
Cravo vermelho numha noite de 25 de Abril cualquer
Selo deseñado por Clara Juan para ACETraductores e a súa campaña por un selo de tradución humana dirixido a xente que le e xente que edita. Componse dun T e un H unidos, coas palabras «tradución humana» arredor, todo isto dentro dun círculo. Debaixo, en letra vermella (non me preguntar polo pantone, che!): «Que non che dean datos por libros» e, aínda debaixo, en letra negra, «Por unha tradución humana». A tipografía tampouco me acorda cal é, pero quedou chulo. Está en castelán todo, pero enténdese, que non somos parvos, ou? E amais xa o traducín eu, que son ser humano e é o meu choio.
Asino un exemplar de Las Jermaine pola rúa e recorro a unha escaleira dunha reforma como escritorio.
Aí estou nunha foto a principios dun otono calquera, cousa que se sabe polo ton amarelo dalgunhas das follas do liquidámbar que me ampara e filtra como un encaixe os raios do sol. Ao lado, a capa de _A máis recóndita memoria dos homes_, de Mohamed M. Sarr, con cuxa tradución son finalista dos premios Follas Novas 2026. En pequeniño, nun canto o obxecto-premio, deseño de Pepe Barro: unha folla do loureiro da Casa de Rosalía (de Castro, claro) en Padrón, enmarcada en pedra gris da canteira do Oso, sobre fondo branco.
Conferencia de prensa para presentar o selo Mar Maior no Círculo de Belas Artes, o 16 de abril ás 10.30h,
_As pequenas virtudes_: dous pequenos grandes textos de Natalia Ginzburg en tradución miña publicados por Alvarellos
Cartel publicitario da Televisión Galega na estrada coa célebre frase en galego de Shin-chan. Eu debería estar forrándome agora en dereitos se mos pagasen.
Capa do libro ilustrado Mamá, de Núria Viver, editado por Edicións Embora. Unha nai de costas aleita o meniño sobre un fondo fucsia con letras brancas no que se reflicte a sombra de ambos.
Cartel do premio ATRAE 2025 á mellor tradución e adaptación para dobraxe en galego coas imaxes de Rosa Camiña (tradutora) e Antón Rubal (adaptador e director):
Tres exemplares do volume _Tres mulleres_, que contén os relatos de Stefan Zweig: «Medo», «Vinte e catro horas na vida dunha muller» e «Carta dunha descoñecida». Na capa, ilustración _Mulleres nun café_, de Georges Gandion.
Paquetiño rectangular envolto en papel de seda encol dunha mesa de comedor herdada.
Cartel do acto co título «Galeguizando o Xapón» e unha foto do tradutor do galego ao xaponés Takekazu Asaka Venres, 6 de xuño, ás sete da tarde no Museo das Peregrinacións
Dous paquetes de libros primorosa e sostiblemente envoltos sobre a embalaxe de cartón aberta. En lugar de celo para pegar o papel do envoltorio, pequenos puntos e tiriñas de papel adhesivo de cores azul, vermello e castaño claro. Todo sobre unha mesa de madeira que herdei de meus pais.
Un galo pedrés en primeiro plano cunha pata no aire. Ao fondo (por baixo dunha estructura metálica de ferro enferruxado e despintado de verde que non sei que raio é), unha galiña pintada, pero non pintada pintada, senón das que chaman da Guinea, que tamén vén sendo pedresa ao xeito das galiñas pintadas, pero non pintadas pintadas. No chan, terreño, como corresponde a un galiñeiro, dous paus que semellan mangos de algo.
Portada do terceiro volume de _El tiempo perdido_ (Sodoma y Gomorra; La prisionera) de Marcel Proust, publicado pola editorial Alba. Pintura dunhas póliñas de maceira en flor sobre un fondo celeste. O que se ve por baixo do groso volume son baldosas da miña casa, onde os libros sempre polo chan e soben polas paredes.
Orixinal en dinamarqués. Cara sorrinte do sol vermello sobre fondo amarelo a cuxa volta di (arriba) Nucleares? (abaixo) Non, grazas.
(de dereita á esquerda) A parte traseira dun can, unha muller de pelo recollido, vestido longo e bastón, un cabalo enganchado a un carro, do que se ve metade, cun home ás rendas, avanzan sobre un prado verde. Ao fondo árbores e no ceo o que parecen as primeiras luces do amanecer ou quen sabe se do solpor. Deseño de Carlos Valdés para a obra citada.
As marxes galega e portuguesa case confluíndo, corrente arriba, antes de que o Miño ensanche para desembocar no Atlántico.
Actuación musical do Ensemble Helenes como colofón da homenaxe.
A capa da versión en castelán do mesmo libro.