Melanie De Vrieze

@mdevrieze.bsky.social

360 Followers 343 Following

Journalist/eindredacteur/auteur/ghostwriter (Tussen slagen en falen). Houdt van architectuur, geschiedenis, boeken, podcasts, eten, reizen, pinguïns en fitness. Gent.

Walter Prevenier geeft nog altijd even bevlogen les, ook al is hij 91 jaar.
Wat een rollercoaster kan basketbal toch zijn. De jongste zoon speelde vanochtend de halve finale voor de Beker van Oost-Vlaanderen. Ze namen een verschroeiende start en stonden al snel 19 punten voor. Aan de rust stond het 20-40. Daarna klommen ze nog tot 24 punten voorsprong, maar dat tempo konden ze niet aanhouden. In het derde quarter, heel vaak een minder quarter bij onze jongens, kon de tegenstander tot 8 punten dichterbij komen. Gelukkig gaven onze jongens zich niet gewonnen en konden ze in het vierde quarter nog een voorsprong van 20 punten bereiken. Verdiend gewonnen. Finale op 2 mei. 

Heden geen nieuws. Als ik zonder inspiratie zit, denk ik daaraan. Op 18 april 1930 opende de BBC haar avondjournaal met: “Goedenavond. Vandaag is het Goede Vrijdag. Er is geen nieuws.” Deze onverwachte mededeling werd gevolgd door vijftien minuten pianomuziek. In werkelijkheid was het wel een opmerkelijke nieuwsdag, omdat nationalistische rebellen een aanval uitvoerden op Britse troepen in India, dat toen deel uitmaakte van het Britse Rijk. Door verbroken communicatielijnen bereikte dat nieuws de BBC niet. De zender vond het niet nodig om de zendtijd te vullen met sensatie, lokale ongevallen of branden, alleen gebeurtenissen met wereldwijde impact telden.
Vanavond gaan we naar Dekaloog, gespeeld door SKaGeN in De Studio in Antwerpen. Ik ben erg benieuwd wat het gezelschap met dit bijzondere materiaal heeft gedaan. Dekaloog was oorspronkelijk een filmproject van de Poolse cineast Krzysztof Kiéslowski dat in de cinema liep toen ik aan de universiteit studeerde. Ik weet nog hoe ik in de Sphinx ging kijken en me volledig liet onderdompelen in zijn beklijvende wereld. Maandenlang luisterde ik ook naar de muziek van Zbigniew Preisner. Van zijn films zijn vooral flarden en een bepaalde sfeer blijven hangen. Ooit wil ik ze herbekijken, benieuwd of ze me opnieuw raken.
In De Morgen stonden op een dubbele pagina acht affiches van een eeuw Olympische Winterspelen. Het zijn stuk voor stuk parels. Meteen moet ik dan zuchten: waarom lijkt deze kunstvorm vergeten? Die affiches combineren grafiek, kleur en typografie op een manier die je vandaag zelden nog ziet. Ook op tentoonstellingen kan ik intens gelukkig worden van posters met prachtige letters en doordachte composities. Het gaat trouwens niet alleen over affiches. Vroeger hadden ook auto’s meer stijl en elegantie. Nu lijken ze vaak heel erg op elkaar, zonder het karakter en de eigenheid die de wagens ooit cool en herkenbaar maakten.
Tijdens het nieuwjaarsfeest zei mijn zus dat ze eens wou meedoen aan de vasten. Dat bracht me op het idee om ook veertig dagen geen chocolade, koekjes, snoep, chips en andere zoete lekkernijen te eten. Mijn mama doet eveneens mee, dus het wordt meteen een familieproject. Ik maakte alvast een overzicht in mijn bullet journal, omdat vakjes afvinken me motiveert en me helpt om vol te houden. We hebben wel drie cheat days afgesproken. Voor mij zijn dat de verjaardagen van mijn mama, mezelf en mijn man. Ik ben heel benieuwd wat veertig dagen discipline en doorzettingsvermogen uiteindelijk zullen opleveren.
Zondag trokken we naar Fondation Cartier, sinds oktober neergestreken in een prachtig Hausmann-gebouw, pal naast het Louvre. Architect Jean Nouvel heeft kosten noch moeite gespaard met beweegbare vloeren, metershoge ramen waar het licht naar binnenvalt en verborgen hoekjes. En dan de collectie. Voor de heropening putte het museum uit tijdelijke tentoonstellingen van de voorbije decennia. Het voelt verfrissend om naast Panamarenko, Damien Hirst, Moebius en Branzi zoveel (voor mij) onbekende kunstenaars te zien, uit Japan, Brazilië, Mexico en daarbuiten. Alles komt aan bod: schilderkunst, fotografie, installaties, keramiek, video … Ik ben benieuwd hoe ze het museum na augustus zullen invullen.
Weekendje Parijs voor onder meer de overzichtstentoonstelling van Gerhard Richter. Ik had al een paar werken van hem gezien in het S.M.A.K dus was heel benieuwd. Ik had het vooroordeel dat hij abstract schilderde, maar dat was vooral in de jaren tachtig. Ik moet zeggen dat ik niet zo’n fan ben van die periode, maar was wel enorm onder de indruk van zijn ander werk. Hoe hij ‘blurry’ schildert, hoe sommige werken net foto’s zijn of hoe hij met kleuren speelt. Richter baseert zich meestal op foto’s of krantenknipsels om te schilderen. Aanrader. Nog tot 2 maart in Fondation Louis Vuitton.
Het was heel lang geleden dat ik nog eens door de Bourgoyen-Ossemeersen in Gent wandelde. In de winter wordt het er te vroeg donker, maar met de langere dagen trok ik er na mijn podcastopleiding met een vriendin naartoe. Alles stond weer onder water, precies wat ik er zo aan waardeer, al had ik dat beeld een hele tijd gemist. Ik was stilaan gewend geraakt aan gras en berichten over een te laag grondwaterpeil. De voorbije dagen leken echt wel een zondvloed. Geen foto dit keer wegens grijze lucht, te veel praten en luisteren. Daarom een oudere favoriet uit 2017.
Gezocht: quizzer. Liefst iemand die sterk is in fauna en flora (en aardrijkskunde). Want laat dat nu net de domeinen zijn waar onze quizploeg minder sterk in is. Iedere tweede woensdag van de maand quiz ik met mijn man en een vriend in Kring Westveld in Sint-Amandsberg. Er nemen over het algemeen negen ploegen deel, maar omdat we maar met z’n drieën zijn, ondervinden we altijd een nadeel. En bengelen we meestal achteraan wegens een man/vrouw te kort. Mocht je je geroepen voelen, geef gerust een seintje. Je bent meer dan welkom. Volgende afspraak is 11 maart om 20.30 uur. 
Gisteren slaagde ik er niet in om mijn #100woorden te posten, omdat ik verslingerd zat te kijken naar de Olympische Winterspelen, vooral naar de korte kür bij de mannen. Drama, teleurstelling, spanning en blije gezichten wisselden elkaar af. Ik begrijp niet altijd de puntentelling of wanneer fouten worden aangerekend, maar bij sommigen zag je de schouders hangen. Iedereen praatte vol lof over de Quad God oftewel Ilia Malinin, met zijn viervoudige sprongen en achterwaartse salto (die kennelijk weer mag), maar ik was vooral onder de indruk van de Fransman A. Siao Him Fa, die helaas op de derde plaats eindigde.
Onder de douche krijg ik vaak mijn beste ideeën of vind ik weer beweging wanneer ik vastzit met een tekst. Dan vallen de spreekwoordelijke puzzelstukjes plots op hun plaats. Ook op de trein schrijft het vlotter. Dus spoorde ik richting Oostende. Tegen de tijd dat ik mijn eindstation bereikte, stond mijn sollicitatiebrief op papier. Zo’n snipperdag doet veel deugd. Even wandelen op de dijk, voor een gesloten cadeauwinkel staan (want wie werkt er nu op een dinsdag?), garnaalkroketten eten in De Grote Post, enkele geluiden opnemen in de stad en dan weer richting Gent, lezend in twee verschillende boeken. Topdag.
Vandaag rondde ik de laatste tekst af na een periode van overlappende deadlines bij verschillende opdrachtgevers. De komende dagen staan er geen grote artikels gepland, wat me de gelegenheid geeft om te focussen op iets anders: een sollicitatiebrief schrijven voor een omvangrijk project. Het is lang geleden dat ik mijn cv nog eens bovenhaalde en mezelf moest ‘verkopen’, iets waar ik me nooit comfortabel bij voel. Meestal volstond het om voorbeeldartikels door te sturen, waarna opdrachtgevers beslisten om ze met mij wilden werken. Dit project draait niet om artikels schrijven en dat maakt het spannend. Toch waag ik de sprong.
Cover van het boek An inconvenience of Penguins met zes getekende pinguïns op.
Wat een lenteweekend. Zo’n weer maakt een mens meteen goedgezind. Ik ben blij dat sinds zaterdag de kerstboom weer weg is, nog nooit was hij zo snel afgetuigd. En ik ben nog blijer dat zoonlief terug is van een week hiken in Duitsland met vier vrienden. Iedere dag meer dan 30.000 stappen, langs watervallen, bossen, riviertjes en cafeetjes. Honderduit vertelde hij al over hoe comfortabel de jeugdherbergen en Airbnb’s waren, hoe weinig mensen ze tegenkwamen en hoeveel vrijheid hij voelde. Vrijdag hoorde hij dat hij voor zijn examens geslaagd is. Zonnig weer, enthousiaste zoon en goed nieuws. Life is good.
In De Tijd stond een boeiend verhaal over Herman Van Goethem en Philippe Janssens. De historicus en projectontwikkelaar kruisten elkaar op veilingen op zoek naar Belgische historische foto’s. Hun collectie primitieve fotografie uit de periode 1839–1865 is groter dan die van het Antwerpse stadsarchief, het FOMU en het Musée de la Photographie samen. Eind jaren negentig maakten ze afspraken: Janssens kocht, Van Goethem beheerde. Vanuit engagement willen ze de verzameling toegankelijk maken. Tot 1 maart loopt er een tentoonstelling in het FOMU. In het weekend lukt het niet meer, maar ik probeer tijdens de week eens te gaan kijken.
Gisteren miste ik De Afspraak door een digitale meeting en vandaag door een hele dag monteren voor de podcastopleiding. Vanavond zag ik alsnog de uitspraken en grijns van Bart Schols. Hoe kun je anekdotes verkiezen boven de feiten en cijfers in twijfel trekken? En later zeggen dat hij de discussie dan maar aan vrouwen overlaat. Van de kamer niet kunnen lezen gesproken. Vrouwen ontwikkelen, vaak onbewust, mechanismen. Daarnet wandelde ik naar de afhaalchinees: door het park? Geen seconde overwogen. Ik probeer mijn zonen daarom vaak te wijzen op dingen waar zij nooit hoeven bij stil te staan. Teach the boys.
Het perfecte koekje bestaat niet meer. Lennert Holvoet deed me vandaag denken aan café noir, het koekje dat ik vroeger zo graag at. Vooral de geur, een heerlijk aroma van mokka, herinner ik me levendig. Ik rook altijd eerst voor ik mijn tanden in het koekje zette. Onlangs at ik er enkele. De smaak was anders dan vroeger. Niet slecht, maar minder uitgesproken. Het koekje was ook duidelijk dunner en kleiner en er lag heel wat minder glazuur op. Ik weet niet of dit een geval van shrinkflatie was of misschien onthou ik smaken gewoon intenser dan ze ooit waren.
Wat zou je doen met tien miljoen euro als je die wint met de Lotto? Dat was vandaag het centrale thema in De Wereld van Sofie. De antwoorden waren opvallend bescheiden. Zelf zou ik alleszins blijven werken. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik professioneel niets meer zou doen. Een deel van het geld zou naar mijn kinderen gaan en misschien zou ik mezelf eens volledig in het nieuw steken. Ook zou ik meteen een vliegtuigticket naar Brazilië boeken om de gebouwen van Oscar Niemeyer te bezoeken. Voor de rest heb ik alles wat ik wil. Wat zouden jullie doen?
Als freelancejournalist heb je meestal overlappende deadlines door de verschillende opdrachtgevers. In mijn Sonix-lijst, waar alle transcripts verzameld staan, verschijnen voortdurend nieuwe interviews die ik nog moet beluisteren, uitwerken en bijschaven. Maar vandaag was de lijst opeens volledig leeg. Alle gesprekken had ik opnieuw beluisterd, uitgeschreven, verbeterd en doorgestuurd voor nalezing. Voor deze week staan er geen nieuwe interviews meer gepland. Het voelt vreemd om zo’n lege lijst te zien, bijna onwerkelijk, maar tegelijk ook verfrissend. Even geen lopende opdrachten is heerlijk. Het geeft ruimte om op adem te komen en nieuwe energie te verzamelen voor de weken die komen.
Maandagavond mocht ik opnieuw vertoeven op mijn lievelingsplek in Gent: de Boekentoren, dit keer voor de opening van de expo Found. Curator Tine Hens, auteur van Archief van mogelijk verlies,  toont wat in de natuur onherroepelijk dreigt te verdwijnen. Ze sprak met Annelies Jacobs en Hendrik Defoort over het bewaren van natuurlijk en cultureel erfgoed, en met kunstenaars Lola Daels en Maarten Vanden Eynde over hun werk. Tussenin zorgde Jenna Vergeynst met haar harp voor de muzikale omkadering. Het werd een bijzonder boeiende avond. De expo loopt tot 27 februari en is te bezoeken tijdens de openingsuren van de Boekentoren.
Zondag cultuurdag. We trokken naar Museum M in Leuven voor de expo Dusty Die van Alicja Kwade. Heel verrassende installaties, sculpturen, foto’s en video’s waar ze onze zekerheden op de helling zet. Soms desoriënterend, maar wel interessant.  Vooral Weltenlinie met de dubbelzijdige spiegels en de ronddraaiende klok vond ik fascinerend. Op de terugweg naar het station wandelden we langs de universiteitsbibliotheek, die al een tijdje op mijn lijst stond. Ze stelde absoluut niet teleur. We hadden ook toegang tot de toren. We werden beloond met een prachtig zicht over Leuven en een heldere uitleg van alle gebouwen die je zag.
Mijn man en ik hebben allesbehalve groene vingers. Jarenlang stonden er geen planten in ons huis. Dat veranderde tijdens onze zomervakantie in 2024, toen we in Londen verbleven in een Airbnb die aanvoelde als een ware jungle. Overal planten, en ongelooflijk mooi. Het inspireerde ons om het toch eens te proberen. We trokken naar een plantenwinkel en anderhalf jaar later leeft het merendeel nog altijd. Toen we hoorden over de grote plantenverkoop in het Wintercircus, gingen we overstag en kochten er vier bij. In de auto trokken ze heel wat aandacht, maar intussen hebben ze allemaal een mooie plek gekregen.
Vrijdag was het opnieuw tijd voor de podcastopleiding, met dit keer een volledige dag gewijd aan opnametechnieken. Gewapend met mijn opnameapparaat en koptelefoon trok ik naar buiten om uiteenlopende geluiden vast te leggen. Het was fascinerend hoe de wereld plots haarscherp klonk: ik hoorde geluiden waarvan ik de bron nog niet zag, het leven dat zich achter gevels afspeelt, details die je normaal niet opmerkt. Het deed me beseffen hoeveel onze oren automatisch filteren. Later namen we ook een gesprek op in een podcaststudio. Normaal vind ik mijn stem tijdens interviews tenenkrullend, maar deze keer viel dat verrassend goed mee.  
Gisteren werd de ramp met de Challenger herdacht, intussen veertig jaar geleden. Alle zeven astronauten aan boord kwamen daarbij om het leven. Het is een van de eerste nieuwsgebeurtenissen die ik me als kind scherp herinner. Vooral het beeld van de ouders en leerlingen van de Amerikaanse leerkracht Christa McAuliffe die de ontploffing live zagen, maakte diepe indruk. Die jaren stonden in het teken van meerdere schokkende gebeurtenissen: het Heizeldrama en de aanslag op de Delhaize door de Bende Van Nijvel in 1985, de kernramp van Tsjernobyl in 1986 en het kapseizen van de Herald of Free Enterprise in 1987.
De voorbije jaren klaagde ik vaak over januari, alsof de eerste maand van het jaar geen 31 maar 51 dagen telde. Dit jaar voelt anders. Januari is voorbijgevlogen. Misschien omdat ik het erg druk had, met overlappende deadlines voor drie opdrachtgevers. Misschien omdat ik met enthousiasme aan een nieuwe opleiding begon. Of omdat er, tussen de grijze dagen door, verrassend veel helblauwe momenten zaten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de kou en de sneeuwprikken meer dan beu. Maar kijk, nog drie dagen en het is al februari. Tijd om aan de lente te denken. Of ben ik te optimistisch?
Gisteren was ik te laat thuis om nog een #100woorden te schrijven. Ik was aanwezig op de ETION Leadership Award, waar de drie genomineerden — Geertrui Mieke De Ketelaere, Khalid Benhaddou en Christophe Busch — lieten zien dat waarheid zelden zwart-wit is, maar bijna altijd oncomfortabel grijs. Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent, sprak in zijn keynote over ieders eigen waarheid en hoe we emoties vaak verwarren met feiten. De award ging naar Benhaddou, maar in feite waren ze alle drie winnaar: omdat ze elke dag opnieuw hun nek uitsteken om die ongemakkelijke waarheid te blijven benoemen. Het was een inspirerende avond.
Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb het gevoel dat supermarkten steeds vroeger met hun feestdagen komen. Ik was er al aan gewend dat Sinterklaas in oktober opdook of persberichten over Valentijn in december in mijn inbox belandden, maar vandaag zag ik in de Delhaize al paaseitjes liggen. Pasen! Dat is pas op 5 april, over meer dan twee maanden. Zou iemand nu echt die chocolade zo vroeg in het jaar kopen? Soms wil ik dat feestdagen hun eigen ritme behouden, dat ze echt op hun moment aankomen, zonder dat alles elkaar overlapt en de tijd zo versnelt.
Bij gebrek aan inspiratie - de actualiteit is me even te grimmig - grijp ik terug naar boek nummer vier van dit jaar: Super-Frog Saves Tokyo van Haruki Murakami. In dit kortverhaal krijgt Katagiri bezoek van een levensgrote kikker, die hem vraagt te helpen Tokio te redden van een existentiële dreiging. Wat dit boek extra bijzonder maakt, zijn de prachtige cover en de verfijnde illustraties. Van Murakami las ik eerder 1Q84, en ook daar kon ik zijn magisch realisme erg waarderen. Net als in Super-Frog blijf je twijfelen: droomt Katagiri, of is wat hij meemaakt echt? Op één dag uitgelezen. 

Er is weinig dat mij zo razend maakt, behalve printers dan, als Microsoft. Neem bijvoorbeeld Teams. Van de hogeschool kreeg ik een uitnodiging die me toegang zou geven tot alle slides en documenten. Zoals verwacht belandde ik meteen in een eindeloze Authenticator-loop: een code nodig hebben die simpelweg niet komt. Een week lang proberen, niks. Dan lukt het plots wel, maar is de code acht cijfers lang terwijl er zes gevraagd worden. Hoorndol word je ervan. Ik ben niet de enige van onze groep, maar daar schiet ik weinig mee op. Hoe kun je zoiets eenvoudigs zo nodeloos complex maken?
Vandaag zat ik voor het eerst sinds lang weer op de schoolbanken. Aan de Arteveldehogeschool volg ik de basismodule podcasting, een opleiding die Eva Moeraert coördineert. Zeven weken lang – telkens op vrijdag - krijgen we inzicht in de wereld van de podcasts en leren we al doende: van opname en montage tot storytelling en interviewtechnieken. Deze voormiddag kregen we uitleg over de soorten podcasts en enkele cijfers, in de namiddag gaf een logopediste ons een stem- en uitspraakworkshop. Zeer boeiend, maar ook confronterend om te merken hoe je je stem gebruikt of misbruikt. Ik ben heel benieuwd naar het vervolg.
Vanavond was ik voor het werk in Skyhall van Brussels Airport, voor de nieuwjaarsreceptie. Op weg terug naar de trein hield ik, zoals altijd, even halt bij het aankondigingsbord. Ik doe dan alsof ik echt moet vertrekken en kies ter plekke een bestemming. Deze keer twijfelde ik tussen Budapest, om te ontspannen in een van de vele thermen of badhuizen, Helsinki, vanwege de fantastische Oodi-bibliotheek die al even op mijn verlanglijstje staat, en Wenen, voor de overvloed aan musea. Ik raakte er niet uit en heb dan maar weer de trein richting Gent genomen. Benieuwd welke bestemming jullie zouden kiezen.
Print is springlevend, en dat tonen jonge makers zoals Dries Vriesacker. Met Enfnts Terribles bouwde hij de voorbije tien jaar een sterk mode- en lifestyleplatform uit, voornamelijk online. Nu kiest hij bewust voor een printmagazine, als tegengewicht voor de vluchtigheid van het internet en de willekeur van algoritmes. Het magazine verschijnt in drie verschillende versies, ik koos voor de close-up van de vrouw. Enkele dagen later lag het al in de brievenbus. Na het doorbladeren ben ik overtuigd: sterke modefotografie, een rebels randje, interessante interviews en frisse invalshoeken, zoals de vier opmerkelijke stukken uit de collectie van het Antwerpse Modemuseum.
Als notoire pinguïnliefhebber moet ik wel op Penguin Awareness Day drie ‘fun facts’ delen van deze schattige dieren. 1. Mannelijke pinguïns maken een vrouwtje het hof met een zorgvuldig uitgekozen steen. Aanvaardt ze dit geschenk, dan wordt de steen de basis van hun nest en het symbolische begin van hun leven samen. 2. In de opvoeding delen pinguïnouders de zorg en broeden ze hun eieren om beurten uit op hun poten. 3. De Noorse koningspinguïn Nils Olav kreeg de eretitel van brigadier van de Koninklijke Garde, als teken van respect voor de unieke rol die pinguïns spelen in ecosystemen.
Ieder jaar opnieuw krijgen we hetzelfde riedeltje te horen in het nieuws. Vandaag is het Blue Monday, de als marketingstunt bedachte naam voor de deprimerendste dag van het jaar. Dat mensen op die dag depressief zouden zijn, heeft volgens de Britse psycholoog Arnall te maken hebben met het mislukken van de goede voornemens en het nog ver weg lijken van vakanties. Voor mij is het de dag dat ik meermaals het YouTube-filmpje van Orkestra Obsolete (orkest BBC) bekijk, dat een prachtige cover maakte van Blue Monday met instrumenten uit de jaren dertig, zoals de theremin, muzikale zaag en harmonium. https://www.youtube.com/watch?v=cHLbaOLWjpc 

Vandaag bezochten we de expo van John Baldessari in Bozar. Ik kende de godfather van de conceptuele kunst vooraf niet. Zijn Having a ball, Dwarf and Rhinoceros en de Tetrad Series vond ik intrigerend. Ik kwam ook enkele interessante quotes tegen zoals deze: “Alles wat de moeite waard is om te doen, is de moeite waard om slecht te doen.” Na een korte wandeling namen we de lift naar de achtste verdieping van de voormalige Parking 58 waar we een prachtig uitzicht hadden over Brussel. Ik weet niet hoe het met jullie zat, maar ik heb vandaag de lente gevoeld. 


Deze namiddag trokken we met ons vieren naar Kinepolis Gent om Le fabuleux destin d’Amélie Poulain te zien, met muzikale begeleiding van Samvel Amirbekian. Het was bijzonder om de muziek live te horen, je voelt je nog intenser bij de film betrokken. Hoewel de film intussen al 25 jaar (!) oud is, voelt die helemaal niet gedateerd aan. Het deed deugd om opnieuw te vertoeven in haar droomwereld vol fantasie. Ik herinnerde me niet alle scènes nog even scherp, maar de warme, felle kleuren waren me wel bijgebleven. En natuurlijk ook de prachtige muziek die blijft nazinderen na de aftiteling.
Wat een heerlijk boek heeft Jan Hertoghs met Kind zonder winter geschreven. Als notoire sneeuwhater wist hij me af en toe te ontroeren door de schoonheid van de winter te laten zien. Met lede ogen kijkt hij naar het groeiende misprijzen voor het koude seizoen, dat voor veel mensen, mezelf inbegrepen, synoniem is voor winterellende. Zijn ode aan de winter doorspekt hij met anekdotes, feiten, statistieken en boeiende weetjes. Aandoenlijk ook hoe hij een leven lang knipsels verzamelde over alles wat met winter te maken heeft. En ik leerde tal van verzonnen woorden kennen die zouden moeten thuishoren in onze woordenschat.
Sinds kort volg ik op Facebook en Instagram Mallory Heart, een fan van de mode uit het begin en midden van de jaren tachtig. Ze combineert authentieke werkkleding met alternatieve gothic- en newwavestijlen. In video’s toont ze welke kleding en accessoires het best bij elkaar passen of hoe je je typisch jaren 80 schminkt. Zelf draag ik nooit make-up, met uitzondering van eyeliner, maar wat ben ik jaloers op haar look. Was ik dertig jaar jonger, ik ging er voluit voor. Vandaag schatte iemand me tien jaar jonger. Needless to say dat ik vandaag de hele dag op wolken liep.
Ik hou wel van de podcast ‘Snelle geschiedenis’ van Sofie Lemaire. In iedere aflevering gaat het over bekende alledaagse zaken zoals het frietkot, de deadline en de sanseveria (allemaal uit seizoen 1) met een verrassende geschiedenis. In vier tot zes minuten tijd doet Lemaire het ontstaan ervan uit de doeken. Deze week kwam het vierde seizoen online met als centraal thema de lievelingskost van de Belgen, zoals spaghetti bolognaise, kip met appelmoes (vanmiddag gegeten omdat ik op weg naar de winkel geen inspiratie had én opeens zin kreeg door haar beschrijving), balletjes in tomatensaus, het zondagse ontbijt en hutsepot. Aanrader.
Na bijna drie decennia in het vak blijft het een voorrecht om deze job te doen. Deze week alleen al zit volgepland met inspirerende ontmoetingen. Ik interviewde imaandag iemand die zijn organisatie in de voedingssector moest stopzetten, vandaag zag ik een vader en zoon die samenwerken in hetzelfde bedrijf en leerde ik meer over de kunstcollectie van een bedrijf. De volgende dagen spreek ik nog professionals uit de luchtvracht, de juridische dienstverlening en de gezondheidszorg. Zoveel verhalen, zoveel invalshoeken, het blijft boeiend om te luisteren en te leren. Nu alleen nog de tijd vinden om alles neer te schrijven …
Soms duikt een verhaal keer op keer op in je tijdslijn. Ook al ken ik het door en door, ik lees het altijd omdat het zo mooi is. Zo zag ik daarnet het verhaal van Oswald Laurence, die eind jaren zestig ‘Mind the Gap’ insprak voor de Northern Line. Toen hij in 2007 stierf, bezocht zijn vrouw regelmatig het perron van Embankment om zijn stem te horen. In 2012 klonk hij niet meer door het vernieuwde omroepsysteem. Gelukkig dook het personeel van Transport for London in de archieven, vond de oude banden, restaureerde en digitaliseerde ze. Eind goed al goed.
Onze weekends zijn meestal druk door de basketbalmatchen van de twee zonen. In januari zijn er geen wedstrijden van de U21 omdat de spelers examens hebben. De andere zoon (U18) speelt op zaterdag, waardoor we de zondagen tot eind januari gepland hebben met cultuuruitstappen. Vandaag trokken we naar het KMSKA voor het kleurrijke kubisme van Marthe Donas en La Ligne de Vie van Magritte. Beide expo’s maakten indruk. Bij Magritte ligt de focus op de oorsprong van zijn werk en de verdere ontwikkeling, van collages tot kubistische experimenten. Het is fascinerend om te zien hoe veelzijdig hij toen al was.
Eindelijk zit ik in de juiste leesflow. Elke dag probeer ik minstens een half uur te lezen in plaats van te scrollen of te Netflixen. Voorlopig lukt het, maar dat is niet zo uitzonderlijk in het begin van het jaar. Het is een patroon dat zich telkens herhaalt: van januari tot april lees ik veel, soms tien tot twaalf boeken, en daarna valt het stil. In de zomervakantie lees ik er af en toe één, al schiet dat de laatste jaren er ook bij in omdat we veel rondtrekken en geen strandliggers zijn. Hopelijk houd ik het deze keer vol.  
Er zijn van die liedjes die je meteen doen glimlachen, hoe je je ook voelt. Bij mij zijn dat Astounded van Bran Van 3000 met Curtis Mayfield, Da Vinci Claude van MC Solaar en Paninaro van Pet Shop Boys. Maar weinig artiesten slagen erin om je bij tachtig procent van hun songs goed in je vel te laten voelen en zelfs een beetje onoverwinnelijk zoals Dua Lipa. Wat een vrouw. Ik zag haar live op Werchter en was verbaasd hoeveel nummers ik kende. De liefde is alleen maar gegroeid na het zien van haar Royal Albert Hall-concertfilm, twee keer intussen.