Philipp van Ekeren

@tjasker.bsky.social

523 Followers 269 Following

Grafisch ontwerper. Flinke dosis creativiteit. Typografie, kunst & fotografie vormen mijn dagelijkse brandstof | Graphic designer. Large dose of creativity. Typography, art & photography are my daily fuel.

Vierkant donker schilderij in een grijs-rode kleur met veel nuances van het gezicht naar rechts van een jonge man op zijn rug. In een hele diepe slaap. De rust is voelbaar. Zijn gezicht is zo glad dat het lijkt of het uit bruin marmer is gehouwen. De geblondeerde krullende lokken maken zijn zwarte haar gemêleerd. Zijn hoofd ligt duidelijk op een matras met gele tonen en onder zijn kin zie je nog net een gedeelte van een lichtgekleurd gestreept laken.

Een grote zwart-wit foto van een meer in Zuid-Duitsland. Het water is glad als een spiegel en op de achtergrond zie je door de mist twee bergketens, links en rechts opdoemen met hier en daar wat naaldbomen. Op het meer vaart een lange houten sloep. Achterop staat een man met een zwart hoedje en een roeispaan in zijn hand. Voor hem staan twee zwart gesluierde vrouwen. Bij de linkervrouw is het gezicht nog zichtbaar. De tweede vrouw draagt een burka. Beide hebben luxe tassen bij zich. Naast de bergen wordt ook de boot en de drie mensen weerspiegelt in het water. Het geheel doet surrealistisch en vervreemdend aan. Zeker deze Islamitische vrouw in een ongebruikelijke omgeving. Het doet mij wat sprookjesachtig aan maar ook dreigend op een bepaalde manier.

Een schilderij waar twee vrouwen op de grond zitten in een hal. De achtste vrouw leunt tegen de deurpost. Zij is alleen met haar rug en een gedeelte van haar hoofd nog zichtbaar en ze kijkt naar buiten waar nog net de onderkant van twee boomstammen herkenbaar zijn. aan met haar rug. De voorste vrouw met rood lang haar is duidelijk zichtbaar. Zij kijkt vragend omhoog en in een witte doek gewikkeld ligt een baby op haar schoot. Haar zwarte jurk is van boven open wat impliceert dat zij net haar kind de borst heeft gegeven. Haar linkerhand staat op de vloer. Haar rechterhand ligt op haar kind. Haar blote voeten zijn duidelijk zichtbaar vanaf de onderkant. Voor haar staan nog twee kannen, een fles en een witte stok tegen de bruin-oranje muur. Door de realistische stijl van deze vrouwelijke schilder wordt de armoede amper te voelen.

Vierkanten zwart-wit foto van een donkere man die zijn beide onderarmen op een klein tafeltje heeft gelegd en beide boven armen, gekruist, naar boven heeft gestoken waarbij zijn handen als een bloem open gaan. De man heeft zijn gezicht op zijn onderarmen gelegd en heeft zijn ogen gesloten. Door de subtiele belichting en de houding, vooral op de bovenarmen, handen en vingers ontstaat een schitterende foto.

Zelfportret van Hermanus Beserik, een Nederlandse schilder en graficus uit den Haag. De schilder heeft zich op 58-jarige leeftijd weergegeven, enigszins kalend met nog wit daarop zijn achterhoofd en een wit baard en snor. Op zijn neus draagt hij een half brilletje waarover hij het publiek bijna verbaast aankijkt. Hij heeft een donkerblauw vest aan. de achtergrond is een bruin bewerkte muur met veel reliëf. links van zijn hoofd staat in hoofdletters zijn achternaam en rechts de datum 1979. Dit is de datum waar het schilderij is gemaakt.

Kleurenfoto van twee mannenbenen van een danser bij het Nederlands Dans Theater. Buiten de buitensporig gespierde benen zijn de voeten. min open slippers, beurs en blauw, zwaar gehavend door het dansen. De belasting van deze ledematen is gruwelijk te noemen.

Vierkant donker schilderij in een grijs-rode kleur met veel nuances van een vrouw, dichtbij weergegeven, die op haar armen ligt te slapen. Met de ogen dicht en een sjaal om haar hoofd waaruit nog een strook van haar blonde haar zichtbaar is. Dit beslaat bijna het hele schilderij. Een neutraal grijze achtergrond is linksboven nog net zichtbaar. Ook dit schilderij straalt een enorme rust uit.

Fotocollage van de oude tweede kamer in Den Haag waarbij door het plaatsen van drie wanden in perspectief er een nieuw dak ontstaat. verstrekt door het verlengen van de perspectieflijnen in potlood. De ronde collage in het midden van de lijst die zelf op een punt is gezet.

Een schilderij waarop een jager en zijn hulpje van rechts naar links lopen. De jager heel serieus met een jachtgeweer en zijn munitie vasthoudend, fronsend naar boven kijkend en daarachter een jonge jongen die een lange stok vasthoudt. Op het eind van de stok is een beeltenis van een leeuwerik gemaakt om deze volgens te lokken. Ze lopen in een greppel waardoor hun laarzen en schoenen niet zichtbaar zijn. Achter hun een een landschap zichtbaar met rechts nog een bergmassief. Dichterbij en links van de beide personen nog een paar jonge bomen. De jongen kijkt naar de bezoeker aan met een neutrale blik. Maar toch lijkt het of hij zich schaamt voor deze optocht. Het schilderij wordt wat mij betreft hierdoor wat humoristisch. Ik moest er erg om lachen. Juist omdat het zo formeel is weergegeven.

Langgerekte fotoserie waarbij elk deel van de horizon van de zee en het strand apart wordt vastgelegd zodat automatisch de horizon in een boog wordt weergegeven.

Vierkante kleurenfoto waarop de choreograaf Hans van manen en de fotograaf Erwin Olaf, hand in hand een diepe buiging maken voor het publiek.

Vierkant donker schilderij in één grijsrode kleur met nuances van een mannenhoofd die ligt met zijn gezicht naar boven en de ogen gesloten. Zij lange zwarte haar zit keurig achter zijn hoofd gevouwen. De contour van zijn gezicht en zijn rechteroor vallen op door de belichting en het contrast. Rechts is nog kleding te zien. Een zwart T-shirt en een wolachtig vest. Het geheel straalt een enorme rust uit.

Een zwart-wit foto uit Harlem New York uit 1939. Twee jongens zitten in de felle zon voor een winkelpand te wachten als schoenenpoetsers. De achtste jongen sten op de winkelpui. De voorste jongen zit op een krukje met zijn beide voeten op het kistje met schoensmeer spullen. Zij blik is wanhopig. het straalt armoede uit. Een gevolg van de grootste financiële crisis in de vorige eeuw die in 1929 begon en duurde tot het begin van de tweede wereldoorlog.

Zelfportret van Hermanus Beserik, een Nederlandse schilder en graficus uit den Haag. De schilder heeft zich op 58-jarige leeftijd weergegeven, enigszins kalend met nog wit daarop zijn achterhoofd en een wit baard en snor. Op zijn neus draagt hij een half brilletje waarover hij het publiek bijna verbaast aankijkt. Hij heeft een donkerblauw vest aan. de achtergrond is een bruin bewerkte muur met veel reliëf. links van zijn hoofd staat in hoofdletters zijn achternaam en rechts de datum 1979. Dit is de datum waar het schilderij is gemaakt.

Een zwartwit foto uit 7 mei 1945 van de Dam vanuit een raam genomen. Op de straat is een bakfiets zichtbaar waar een slachtoffer wordt vervoerd naar het Binnengasthuis ziekenhuis. Degene die de bakfiets doorduwt houdt met zijn rechterhand een witte vlag omhoog. Op de achtergrond tegen het Koninklijk Paleis zie je nog de lege tribunes om de bevrijding te vieren.
uit de hongerwinter in Amsterdam tijdens de tweede wereldoorlog van een man die over de tramrails springt waar mensen de houten tramblokjes weg hebben gehaald om als brandstof te gebruiken. Rond drie uur 's middags werden plotseling schoten gelost door Duitse militairen vanaf het balkon van De Groote Club op de Dam, op de hoek met de Kalverstraat. Hierbij vielen minstens 32 doden. Mogelijk waren het er meer.

Op dit schilderij van Arnout Killian in CUBICLES is een leeg kantoorinterieur te zien. het werk vertoont een bewuste ambivalentie. Enerzijds refereert ze door middel van haar heldere en geometrische compositie aan abstracte kunst, anderzijds opent het schilderij een duidelijk gedefinieerde, illusionistische en figuratieve ruimte. Ook opvallend is dat de afgebeelde ruimte geen teken van menselijke activiteit vertoont terwijl het daar duidelijk voor ontworpen is. Er is geen laptop, prullenbak of zelfs maar een stopcontact te ontdekken. De vervreemdende sfeer wordt versterkt door de kunstmatige belichting en de voelbare aanwezigheid van niet zichtbare, afgeschermde ruimte waarmee een filmische spanning wordt opgeroepen.

Kleurenfoto van een naakte volle vrouw die half op haar buik op een matras ligt in een oude kamer. Nog nel is het tapijt , de houten vloer en de lambrisering zichtbaar. Door de belichting van boven en iets van achteren worden de contouren van het lichaam extra benadrukt maar wel op een hele mooi manier. Bijna zoals Rembrandt van Rijn zijn portretten zou schilderen. De vrouw met kort haar lijkt de fotograaf aan.

Een schilderij van een bühne met voorop de doos met daarover een rood kleed met rondom franje. Links zitten twee hinden in exact dezelfde positie. De linker hond is groter en bruin wit gevlekt, de rechter hond is wit met een zwarte kop. Rechts ligt nog een hoepel en je ziet nog net het trappetje voor de honden om nog op de doos te komen. Erachter staat een dame een een lichtpaars kort jurkje met daarop bovenin de rode bloemen geborduurd. In haar rechterhand heeft ze een dressuurzweepje en haar linkerhand heeft ze geheven om een instructie aan de honden te geven. De dame heeft een kort rood kapsel. Op de achtergrond hangt een bruin hoog gordijn waar links nog een hoge rode ladder staat en een grotere hoepel. rechts nog een rood krukje met een gele bies met daarop een grote bal.

Een olieverf schilderij van een landschap, in ruwe penseelstreek opgezet waarbij de lucht een combinatie van lichtroze en lichtblauw is en het landschap zelf opgebouwd in blauwe en paarse kleuren met hier en daar een kleine bruine boom. Door het kleurenpalet ontstaat een warme zomerse sfeer.

Vierkant donker schilderij met het hoofd van een man die ligt op een grijze vloer. Zijn. haar is helemaal zwart. Zijn gezicht is naar boven gericht en hij heeft zijn ogen open. Zijn houd glimt waardoor het lijkt of zijn gezicht van kunststof is gemaakt. Juist ook door de lichtval op zijn voorhoofd, de punt van zijn neus, zijn kin en onder zijn ogen. De achtergrond is grijsblauw en daarboven nog een strook met een lichtblauwe kleur. Links is nog te zien dat er een doek om zijn schouders is geslagen met daarop zijn linkerhand die daar bovenop ligt.

Een kleurenfoto waarop de slag van Little Bighorn wordt uitgebeeld door poppetjes die de Cavalerie van Luitenant-kolonel Amstrong Custers voorstellen die op deze dag worden verslagen door de Lakota-, Cheyenne- en Arapaho-stammen. Ondanks hun nederlaag worden deze toch legendarische helden voor het Amerikaanse volk. Dit beeld staat de genocide die Amerika heeft uitgevoerd op de originele bewoners van Amerika.

Een groot schilderij van een trapportaal met drie vrouwen. De vrouw in de blauwe jurk en zwart kort haar zit op de trap en haar mand met appels staat voor haar. Haar betoog tegen de buurvrouw boven haar is duidelijk. Deze dame met een bruine rok met horizontale grijze en gele banen en een witte blouse heeft luisterend haar ogen gesloten en houdt met beide handen de trapleuning vast. In een doorkijk van het portaal zie je alleen het gezicht van de derde buurvrouw. Zij kijkt ons, het publiek, streng aan alsof ze wil zeggen dat ruzie maken moet worden vermeden.

Zwart-wit portret en profil van de donkere Jeremiah II met gesloten ogen, volledig in rust, hangende schouders, hoofd naar beneden met alleen een dameshoedje op zijn achterhoofd. De geraffineerde belichting van zijn schouders, nek, oren en kaak geven deze foto een bijna sfeer van de schilder Rembrandt van Rijn.

Schilderij met daarop een man met een Aziatisch uiterlijk die naar rechts kijkt. Het schildersdoek bestaat uit een geprint doek van horizontale lijnen. Door de vormuitsnede en de beschildering met transparant wit en grijstinten is het voor de bezoeker een blouse geworden. Het gezicht is in zwart-wit weergegeven. De achtergrond is egaal crèmekleurig. Als je het weet zie je nog wel duidelijk het gestreepte schildersdoek als uitgangspunt.

Een kleurenfoto met daarop een uitsnede van een Amerikaanse Bell-helikopter in contour uit de vorige eeuw met een felle oranje achtergrond. Door deze achtergrond lopen allemaal gele en lichtgele vlekken om vuur en ontploffingen weer te geven. Dit beeld staat symbool voor de Vietnam-oorlog.

Een olieverfschilderij met daarop een jonge donkere vrouw die het publiek zelfbewust en zelfs uitdagend aankijkt. Mina is zwaar opgemaakt en zit op een houten kruk voor een felle paarse achtergrond. Haar haar is helemaal gevlochten en hangt over haar paarse jurk en haar gele jas waar alleen maar haar armen nog zichtbaar van zijn. Over haar jas heeft ze een zwaar glimmende bustehouder. Ze heeft hele hoge zwarte laarzen aan met tot over haar knieën fel gekleurde sokken die daaruit steken. Haar armen liggen op haar schoot. Haar rechterhand heeft een knalgele handschoen met daarop een blauw hart.

Een schilderij waarbij alle vormen zijn teruggebracht tot eenvoudige vormen. Een vrouw, gezien van achteren, zit aan tafel en leest de krant. Ze heeft rode sloffen aan, een witte rok en een blauwe blouse. We zien haar op de rug. Het tafelkleed valt op door de roze kleur en de verticale en horizontale lijnbedrukking in dit vrij sombere schilderij. De tafel is gedekt met op het dienblad diverse potten en een witte kom. Voor de tafel staat nog een antieke stoel met een zitting van stro. Rechts wordt de ruimte afgeschermd door een grijs gordijn.

Twee fotolijsten waarin op elke 77 verschillende camerastandpunten een vaas met bloemen, op een tafel met een witte doek, zijn vastgelegd. Hierdoor ontstaat beweging en animatie van de repeterende mini-afbeeldingen.

Een Berlijnse straat in 1959 waar een vrouw op een fiets omkijkt naar een paard en wagen vol met burgers achter haar. Op de achtergrond zijn nog de skeletten van kapotgeschoten gebouwen duidelijk zichtbaar. Een situatie die nu niet meer is voor te stellen.

Schilderij met daarop twee mannen die naar de zijkant kijken. Zij hebben hetzelfde hemd aan dat is ontstaan doordat dit in kleur gedrukte motief het hele canvas bestaat. Door te verven heeft de schilder de gezichten, geheel in zwart geschilderd, en de blauwe achtergrond hieruit gehaald. In het overgebleven doek met de print heeft hij door gebruik van wit en grijs diepte en vorm gecreëerd.

Zwart-wit portret en profil van de Nederlandse zanger Richenel met een half Surinaamse afkomst. Zijn lange haar is in een staart naar boven gericht, zijn hand voor zijn gezicht en om zijn arm een armband met ongelooflijke hoeveelheid staafjes die precies aansluit met het contour van zijn lichaam, nek en kin. De zanger heeft zijn ogen dicht en zijn mond open. Geheel in concentratie.

Prachtig gerestaureerd pand uit de Zaanstreek vanuit de hoek van het pand gefotografeerd met natuurlijk de typisch Zaanse houtbouw en kleuren. De deur van het groene pand is schuin in de hoek van het houten pand ingebouwd.

Zwart-wit portret een man die op een stoel zit met zijn rug naar de camera. het enige wat de kijker ziet is het armatuur en de rug van de stoel, de trui en het achterhoofd van het model. Recht zie je nog een hand met een sigaret waaruit rook naar boven komt. Deze is door de belichting duidelijk zichtbaar. Dit trekt dan ook de aandacht als enig bewegend element in deze foto.

Portret van een donkere emotieloze man, geschilderd met alleen maar rode acrylverf op gekleurd textiel. De intensiteit van de rode kleur is opmerkelijk. Het gezicht en zijn hemd worden bijna plastisch. Zijn gezicht lijkt daardoor zelfs op ebbenhout. het portret heeft een fascinerende uitstraling.

Zwart-wit portret van een ongeklede jonge Frans Franciscus uit 1985 van de zijkant bekeken die naar voren buigt en zijn hoofd naar de camera buigt en de fotograaf strak aankijkt. Zijn hoofd, hals, schouder en borst hebben een fraaie doortekening in tinten en strakke lijnen, zijn grote zwarte haardos is diepzwart.

Een uitvergroting van een colbert met een grijze visgraat stof. De structuren van de verschillende delen van het kledingstuk verschillen in richting en grootte. hierdoor ontstaat een mooie compositie van elementen. Wat extra opvalt is het knoopsgat in de rever die de ritmiek verbreekt. De harde schaduw van het rever accentueert de vorm. Rechtsonder doorbreekt ook het pochet de stof.

Een zwart-wit foto in Parijs aan het begin van de twintigste eeuw in de binnenplaats van 'De tuin van de planten' met een opgezette walvis die daarbuiten is tentoongesteld terwijl daarvoor op de beide banken kinderen zitten die geen aandacht hebben voor het zoogdier. De walvis is zwevend geplaatst op stokken voor de ramen van een gebouw. Op de tweede etage is de opbouw ook nog zichtbaar. Het is een duidelijk zondagstafereel.

Een portret van een oude man met bril die ons vragend aankijkt. Door het gebruik van garen heeft de kunstenaar reliëf verkregen in het gezicht en de spencer van de man. Zijn gezicht krijgt hierdoor een benadrukte ouderdomrimpels.

Zwart-wit portret van twee vrouwen die tegen elkaar leunen terwijl ze beiden zijn omwikkeld met stoffen. Deze stoffen heb allemaal verschillende repeterende prints zodat er een unieke combinatie in beeld ontstaat van stofstructuren en de vragende blikken van de donkere vrouwen.

Een schilderij van een zittende man die voorover buigt en zich vasthoudt aan zijn stok. Het is duidelijk dat deze man blind is. Zijn ogen staren in het oneindige. Hoewel hij vrij netjes is aangekleed laten zijn gezicht, zijn bloten handen en voeten zien dat deze oude man een zwaar leven heeft. Hulpeloos is het woord dat is verbinden met dit beeld.